ఇలాగే బతుకుదాం!
ముసుగు మీద ముసుగు తొడిగి
ముఖం దళసరైంది
అసహనపు ఉక్కపోతతో
గాలి ఆడని పరిస్థితి.
ఘడియకో వేషం
గంటకో మోసం
నటన మన జవం,జీవం,వేదం,అవసరం
చివికి వాసనేస్తున్నా
అది మన కవచం!
అవే సెగలు, అవే వగలు, అవే మారని చేతలు
ఆడైనా, మగైనా,
మనం వూసర వెల్లులం
కరుచుకుందాం – అవసరాలు తీరేదాకా,
రంగులు వెలిసేదాకా,
భ్రమలు తొలిగేదాకా!
ప్రపంచాన్ని గుప్పిట్లొ దాచేద్దాం
మాటల్లో గారడీలు చేద్దాం;
గభీరపు మేకపోతులమై
పగలుగానవ్వి, రాత్రులమై దుఃఖిద్దాం
నటన మన నాదం కదా!
కాని
మనమేనా ఇలా బతికేదనిపిస్తోంది కదూ!
బాల్యపు గతాన వూగి,
పువ్వై పరిమళించి యెన్నో యుగాలైనట్లుంది కదూ!
లేత అమాయికపు బాల్యస్మృతి
యెన్నడో యింకిపోయినట్లుంది కదూ!
యెక్కడో తెలిసే తప్పిన దారి
వెదికితే దొరక్కపోదు
ఐనా, ఒకప్పటి మనలా బతికే ధైర్యమూ లేదు!
చాలా ముందుకొచ్చేశాం గదా!
అందుకే ఇలానే వుందాం!
నవ్వుతున్నట్లు యేడుద్దాం!
పొగడినట్లు తెగుడుదాం!
బ్రతికిస్తున్నట్లు బతుకుదాం!
నటన మన ముఖ కవచం,
జీవితపు అవసరం,
బతక్క తప్పదు కదా!
ఇలానే బతుకుదాం!
-విజయ బాబు,కోగంటి
(Published in Kavitha Prabha,
Andhra Prabha, Daily on 16th May 2004)
No comments:
Post a Comment